1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

فیلم های ماندگار سینمای وحشت به انتخاب محمدعلی سجادی

شروع موضوع توسط MiTra ‏18/11/10 در انجمن سینمای ایران

  1. پیشکسوت انجمن کاربر ارزشمند

    تاریخ عضویت:
    ‏11/11/10
    ارسال ها:
    11,946
    تشکر شده:
    3,553
    امتیاز دستاورد:
    113
    [​IMG]
    چرا این چند فیلم را از سینمای وحشت برگزیدم؟ اینها آثاری هستند که در یک نگاه و نظر به خاطرم آمد. بدون اولویت بندی و تقدم و تاخر. نه آنکه فیلم های دیگری نیستند. چه از قدیم سینما و چه از اکنون. از «خون آشام» ها و «کینگ کنگ»ها در دهه های ۲۰ و ۳۰ تا «بیگانه ها» و «اره» و «کابوس خیابان الم» یا «جکیل و مسترهاید» و «سکوت بره ها» و «گربه مردمی» پل شرایدر تا «بتمن» کریستوفر نولان و... قابل بررسی و دیدن هستند. اما در مجال این یادداشت تنها می توانم به آنهایی که در عین حال در این نوع تاثیرگذار بوده اند اشاره کنم. در آثار ذیل مکاشفه در ترس و اضطراب، چه در مضمون و چه در فرم حادث می شود. ترس تنها فقط بازآفرینی صحنه های خشن و بی پایه و اساس و خونریزی و شئامت نیست، بلکه واشکافی در خود ترس است. هم می ترسیم و هم لذت می بریم و هم کشف می کنیم. «...تمامی نیروهای طبیعت که جادویی اند و ژرف و قدرتمند، به طور کامل درک می شوند، زیرا آنچه دراکولا را شکل داده طبیعت است نه نیروهای فراطبیعی...» (استوکر، دراکولا)
    روح (آلفرد هیچکاک): فیلمی تجربی و استادانه با استفاده از همه عوامل نوع، فضاهای گوتیک، قصر ـ هتل مخوف با پسرـ مادری بیمار و بیان درخشان و باطراوت بصری. کشتن قهرمان اصلی در همان نیمه اثر و فصل حمام که حالا دیگر به نمونه هیچکاکی به یادماندنی تبدیل شده و همه فیلمسازان با آن کار می کنند.
    پرندگان (آلفرد هیچکاک): تیپی هدرنی در جست وجوی پرنده کوچک عشق با لایه های هول مواجه می شود. حیوان دست آموز در قفس و آدمیان در قفس حیوان وحشی. مرز باریکی مابین رویا و کابوس. عینی کردن امری روانی و ذهنی آن هم به شکلی استادانه و ماندنی. فصلی درخشان از دید پرندگان مهاجم و اسبی رها و فوران شیر شکسته آب آتش نشانی و شیشه هایی که توسط پرندگان می شکند. کابوسی سیاه. اینکه ما از هجوم پرندگان در امان نیستیم. ما نمی دانیم کی پرندگان به ما هجوم خواهند آورد؟!
    بچه رزمری (رومن پولانسکی): لالایی های عاشقانه مادری هراسان از ابهام. فرزندش چه خواهد شد. چگونه خواهد ماند؟ هراس های زنی مجرد و منزوی. تجلی هراس در قالب روایتی پرکشش از مضمون حلول شیطان در انسان. با دور شدن از خلق صحنه های صرفاً مشمئزکننده. سیاه و تاثیرگذار با موسیقی فیلمی به یادماندنی از کومه دای لهستانی!
    تلالو (استنلی کوبریک): درخشش اثری از استفن کینگ این بار در دستان استاد کوبریک. دهلیزهای ناشناخته نوشتن و نوشته شدن. ماندن. یخ زدن در گذشته. یخ زدن وقت تماشا. تصاویر جادویی و خیره کننده و جک نیکلسونی که هیچ گاه از یاد نمی رود با اغراق هایش در بازی و آن تبر خونین در دستش.
    جن گیر (ویلیام فردکین): فیلمی کلاسیک با حفظ قواعد نوع. مقابله کودک شیطان زده. شیطان و جن گیر. نفس گیر. هراس آور. تکرارنشدنی حتی با خود فردکین. بدون استفاده از عناصر دیجیتالی. اما هنوز تماشایی و ماندنی.
    کوئیدان (ماساکا کوبایاشی): تصویر هراس بدوی و کهن، با لحنی مبتنی بر نگاره های ژاپنی و نمایش نو، همخوانی عالی حرکات دوربین و قاب بندی و موسیقی بومی و... که با رنج بسیار به دست آمده. نمایشی آگاهانه از ناخودآگاه شرقی و بنیان های ته نشین شده هراس وجودی و تاریخی در قالب اثری اپیزودیک.
    دراکولای برام استوکر (فرانسیس فورد کاپولا): بیشتر به خاطر فصل آغازین در رومانیِ قرون وسطی که درخشان است و یادآور فیلم «الکساندر نوسکی آیزنشتاین» و «اتللوی ولز» است.
    ▪ دیگران (الخاندرو آمه نابار): استفاده از قواعد نوع در ساخت فضا و وجه بصری کار، اما چرخشی در داستان یا زاویه دید و نگاه دیگر. دیگران نگاه دیگری است به موضوع دلهره و مرزی شکننده مابین مرگ و حیات.
    حس ششم (ام نایت شیامالان): درست مقابل قواعد نوع می ایستد. نه فضای مه زده و نه معماری گوتیک دارد و نه مضمونی در ترس از شیطان. همان مرز باریک میان زندگی و مرگ است که گاه فریبنده است. ما زنده نیستیم شاید! با لحنی بسیار ساده در افق دید یک اثر رئالیستی و نه لزوماً بیان برونگرایانه و اکسپرسیونیستی و البته پاشنه آشیلی در فیلم نوشته اش.

    روزنامه شرق